Menü
Rumeysa Döğer
Rumeysa Döğer
Gönüllerinde Şifayı Taşıyanlar
Eylül 26, 2023
Yazarın Tüm Yazıları

Çok sık şükrederim anneciğimin varlığına, her yazım ondan bir pay taşır. Anneli cümleler kurmaya, anneli üç beş laf etmeye bayılırım. Annem hasreti depreşince ellerime kayar gözlerim. Ellerim tıpkı onun elleri. Onun elleri hayatı taşır. Bir saksıya öylesine attığı tohum bile hemencecik yeşillenir. Dokunduğu her yer ansızın güzelleşir. Hani senin olan bir şeye sevinirken bir anda buruklaşmak vardır ya, bu burukluğun sebebi sende olan şeyin en sevdiğinde olmamasıdır aslında, o güzel şeyden onun da olsun istersin. Yoktu diye, yitirdi diye hüzünlenirsin. Nasıl dayandı dersin ve o yitiriş günlerine dalar gidersin.

Sahi neden çıkmışlardı o gün yola, daha çok yeni kavuşmuşken… Bu kadar hızlı, bu kadar hemencecik mi ayrılacaktı yıllarca kokusuna hasret büyüdüğü anneciğinden? Zaten baba kokusu denen şeyi hiç duymamıştı, şimdi bir de annesiz mi kalacaktı? Bazılarımız küçükken hatta küçücükken öğreniriz yokluğun buza benzeyen keskin acısını. Bazılarımızın daha kendisi bile yokken başka türlü bir yokluğa yazılmıştır kaderleri. En sevdiklerinin acısını en körpe çağlarında tadarlar. Dert yüklenir yüklenir de ardı arkası kesilmez. Cahil insan kendi kendisine sorar acıyla hemhal olmuş adama bakarak, “Acaba ne günah işledi de başına bunlar geldi?” Halbuki ilahi irade bambaşka işlerdi; Buhari’de geçen bir rivayette Resûlullah (sas) şöyle buyuruyor: “Allah kim için hayır dilerse ona musibet verir.” Gerçekten insan ne kadar cahildir. Halbuki bir murad vardır.  Yükselmesi gereken mertebeler vardır. Kişiden alınanlara karşın verilecek olan bambaşka rızıklar vardır. Allah Resûlü bunu nereden biliyor? Kendisinden biliyor. Hem değil midir kendinden bilmek bilmelerin en hakiki olanı?

Dünya üzerinde yaşanabilecek en büyük sıkıntıları Allah en sevdiği kuluna, kullarının en sevdiği insan olan Resûlullah’a verdi. Tabir-i caizse ona “Sen benimsin!” dedi. “Seni ben yetiştireceğim merteben en yüksek olacak.” dedi. Sonra musibetlerin ardından O’na (sas) sevgilerin en hakikisi olan Allah sevgisiyle rızıklandırıldığını hatırlattı. Amcasının, Hatice’sinin yokluğunun acısına merhem olsun diye Resûl’ünü Mi’rac’a yükseltti. Orada en sevgili kullarla tanıştırıp bugün dahi gönlümüzün şifası olan çok kıymetli hediyeler verdi. Babasının yokluğunda onu dedesinin, amcasının sevgisiyle; anneciğinin yokluğunda “Annemden sonra annemdir.” diyebileceği acı gününde ve ömrünün sonuna kadar yanından ayrılmayacak olan Ümmü Eymen’in sevgisiyle rızıklandırdı. Ne bereketli bir hayat! Doğuran kendisi olmadığı halde Nübüvvet elçisine anne oldu Ümmü Eymen (r.anha). Bu hayatın her parçası okunmaya, anlaşılmaya ne kadar layıktır. Biraz ondan bahsetmeye ne dersiniz?

Ümmü Eymen annemiz, Habeş asıllı olup Hz. Peygamber’in dedesi Abdülmuttalib’in kölesi iken miras yoluyla babası Abdullah’a veya annesi Âmine’ye, onlardan da kendisine miras kalmıştır. Ümmü Eymen doğumundan itibaren Efendimiz’in dadılığını yapmış onu emzirmiş, annesiyle birlikte Medine’ye dayılarını ziyarete gidip dönerken Ebvâ’da, Âmine vefat ettiğinde onun yanında bulunmuş, kendisini Mekke’ye getirmiş ve büyüyünceye kadar dadılığına devam etmiştir. Resûl-i Ekrem , Hz. Hatice ile evlenince Ümmü Eymen’i âzat etmiştir. O da Ubeyd b. Zeyd el-Hazrecî ile evlenmiş, bu evlilikten Eymen doğmuş ve evlilik eşinin vefatı ile son bulmuştur.(B. Erul, “Ümmü Eymen”, DİA,42/317) Bir gün ashabı ile bir aradayken “Cennet ehli bir kadınla evlenmek isteyen, Ümmü Eymen ile evlensin!” (İbn Sa’d, et-Tabakât, 8/224) buyurmuş, bunun üzerine evlatlığı Zeyd b. Hârise, onunla evlenmiştir. Peygamber teşviki ve duası ile kurulan bu yuva, Üsâme b. Zeyd gibi bir yiğidin doğmasına vesile olmuştur (İbn Sa’d, et-Tabakât, 8/223). Peygamber’in eş ve kızlarıyla birlikte Medine’ye hicret eden Ümmü Eymen’e Allah Resûlü, ensarın bağışladığı hurmalıklardan birini tahsis etmiştir (Müslim, Cihâd, 71).

Efendimiz ondan bahsederken hep “anneciğim” diyordu. Bunu ne kadar içten söylemiş ve bu içtenlik sadık dostlara işlemişse Resûlullah Efendimiz’in vefatından sonra Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer candan dostlarının anneciğini ziyaret etmeyi hiç ihmal etmemişlerdir. Bu ziyaretlerden birinde Ümmü Eymen ağlamış, niçin ağladığını sorduklarında, “Hz. Peygamber’in vefat edeceğini biliyordum, ben vahyin kesilmesine ağlıyorum. ” demişti. Hz. Ömer’in vefatına ise, “İslâm bugün zayıfladı.” diye gözyaşı dökmüştü. (İbn Sa‘d, VIII, 226, 227). Rivayetten anlaşılacağı üzere o bambaşka bir bakış açısına sahip çokça hissiyatlı birisiydi. Vâkıdî onun Hz. Osman’ın hilâfetinin ilk günlerinde (24/645) vefat ettiğini zikretmiş ve Bakī‘ Mezarlığı’na gömüldüğünü belirtmiştir (İbn Sa‘d, VIII, 226).

Siyer’in sayfalarının her alanında Ümmü Eymen’in gerçek bir anne şefkatiyle İslam Peygamberi’nin yanında olduğunu görüyoruz. Doğduğunda yanında, henüz bebekken yanında, belki de hayatının en zor günleri olan annesi Amine ile birlikte gittikleri Medine’deki dayılarını ziyaretten dönerken anneciğini kaybettiği o acı günde teselli veren bir emanetçi olarak yanında. Zorlu Uhud gününde bir kalkan olarak yanında. Hicrette yanında, evliliklerinde, yolculuklarında, darlıkta, bollukta evladının her zaman yanında. Bu beraberlik Efendimiz’in anneciği oluşuyla onun hayatına bir bereket kaynağı oldu. Cennetin bir kadının ayaklarının altına serilmesi için doğum yapmaya gerek olmadığının, doğurmadan da ümmetin evlatlarının annesi olunabileceğinin, ellerinde hayatı taşıyanlardan, gönüllerinde bir çocuk için şifayı taşıyanlardan olunabileceğinin, en kuvvetli delillerinden birisidir Ümmü Eymen annemiz. Rabbim bugün bu satırlar vesilesiyle onun hayatını okuyan herkese bu güzel örneğin önderliğinde olmayı ve cennet insanlarından olup hayatının her alanında yanında olduğu canımız Peygamberimiz’i Cennet köşklerinde bizzat ondan dinlemeyi nasib etsin.

0 0 Yorumlar
Puan
Bildir
guest

0 Yorum
Satır İçi Geri Bildirimler
Tüm yorumları görüntüle
DOSYA
Filistin Direnişinde Öncülük ve Önderler...
Hamza Türkmen
Kudüs Davası Bilincimiz ve Aksa Tufanı’nın Değerle...
Maruf Çelik
Aksa Tufanı’nın Geleceği Dönüştürme Etkisi…...
Abdülaziz Tantik
Soykırımın Hesabını Boykotla Sorabiliriz...
Ersin Çelik
Gazze Saldırısı Üzerinden İki Kutuplu Dünyanın Ger...
Recep Songül
RÖPÖRTAJLAR
“Dünyaların değiştiremediği insanlar ancak dünyala...
Muhammed Emin Yıldırım
“Müslümanın dünyayla ilişkisi tedbir ve temkin ili...
Kasım Küçükalp
... her nimetin bir külfeti var. Gülü seven dikeni...
Ali Osman Öncel
“Resûlullah (sas) ile meşgul olmak, Resûlullah’ı (...
Mustafa Fayda
“Peygamberler dünyayı yaşanır hale getirmek için g...
Mustafa Ağırman
SİRET-İ İNSAN
Savaşın Çocukları
Bahriye Kaman
Toplumun Kurucu Hücresi Olan Ailede Örneklik Vasfı...
Bahriye Kaman
Lider, Önder, Rehber!
Bahriye Kaman
Göçebe Ruhu
Bahriye Kaman
Nitelikler ve Roller
Bahriye Kaman
SİNEMA
Bu Film, Böyle Devam Edemez!
Abdülhamit Güler
Göstermenin Mesuliyetinde Sinemanın Örnekliği...
Abdülhamit Güler
Perdedeki Kimin Afeti, Felaketi, Kıyameti!...
Abdülhamit Güler
Türk Sinemasında Neden Hz. Muhammed (sas) Filmi Yo...
Abdülhamit Güler
İnsanın Göç Meselesi: GÖÇ
Abdülhamit Güler
GEZİ-YORUM
Vakur ve Mahzun Bir Efsanedir: Kudüs...
Mikail Çolak
Habib-i Neccâr’ın Gözyaşları
Mikail Çolak
Avrupa’nın Ortasında Var Edilen Güçlü Bir İnanç İk...
Mikail Çolak
İnsan Göç Eyler
Mikail Çolak
Tarihe Tıp Notu: Daruşşifalar
Mikail Çolak
SAHABİ BİYOGRAFİSİ
Afrâ bint Ubeyd Yüzlü Kadınların Zamanından…...
Rumeysa Döğer
Bütün Şehit Annelerine: Sümeyra Bint Ubeyd Teselli...
Rumeysa Döğer
Ensârî Bir Muhacir: Zekvân b. Abdükays...
Miraç Okutan
İki Hicret Sahibi: Ca’fer b. Ebû Tâlib...
Miraç Okutan
Gönüllerinde Şifayı Taşıyanlar...
Rumeysa Döğer
NEBEVİ VARİSLER
Ömer b. Abdülaziz
Kevser Özdağ
AYETLERLE KONUŞAN ADAM
Sümeyye Çiftçi
Yollarına Mısraların Döküldüğü İnsan...
Sümeyye Çiftçi
Adaletin Sembolü Kâdî Şüreyh (ra)...
Necmeddin Beytullah Ünnü
Scroll Up
0
Düşüncelerinizi çok isterim, lütfen yorum yapın.x